Pijnlijk..
Het is pijnlijk om hier rond te dwalen...
Vanacht middedn in de nacht hier beland, en vanalles na zitten lezen.
En het blijft pijnlijk...
Pijnlijk om te zien hoe je veranderd bent als mens in de loop der jaren.
Pijnlijk ook om te zien hoe de site is veranderd en dat al die lieve mensen 'van toen' er niet meer zijn.
Pijnlijk ook omdat sommige dingen nu eenmaal niet veranderen en waarschijnlijk nooit zullen veranderen.
Ik mis mijn blog vrienden heel erg.
Juist op bepaalde momenten dat ik het even niet meer weet of dingen eigenlijk van me af moet schrijven mis ik ze het ergst.
Misschien moet je dat gevoel omdraaien in iets positiefs, voorlopig vind ik het verdomd moeilijk.
Ik denk dat het zover is...
.... ik ga weer.. langzaam aan ...
bloggen...
Misschien dat het zijn oude glans terug krijgt.. Ik weet het niet..
We zullen zien...
Het is niks...
Ik vind het nieuwe 20six maar niks 
Al die veranderingen... goddammit! Ik denk dat ik maar weer ga verkassen.
*zucht* Altijd hetzelfde hier... mijn layout weg, helft van mijn plaatjes weg..
Stubborn bones...
Koppigheid, daar word je mee geboren. Sommige zeggen zelfs dat het erfelijk is. Het is in zeker mate wel aan te leren maar de echte "hardheads" die zijn zo vanaf dag 1 en worden meestal (meestal zeg ik) niet minder koppig naarmate de jaren verstrijken en de wijsheid groeit.
Ik ben koppig, zekersteweten, vooral wat mezelf aangaat. Als ik hoofdpijn heb en vind dat ik geen pil hoef dan hoef ik geen pil, punt. Als ik honger heb en toch niet wil eten dan eet ik niet. Geen discussie over mogelijk, ben erg koppig wat mezelf en mijn lijf aangaat. Als ik vind dat ik iets kan dan kan ik dat ook. ("Ja maar lieverd, als je nu eens..." "NEE!")
Erg handig is het niet , vooral in tijden van lichamelijke malaise zoals nu, waarin rust (ugh!) en kalmte (arrggh!) toch geboden is. Ik loop rond omdat ik nu eenmaal op plaatsen komen moet en ik probeer echt echt echt mezelf een beetje te ontzien. Maar het is zo verdomde moeilijk...
Zondag ga ik op stap....met hechtingen... Mijn moeder zou niet trots op me zijn...
KuZ
Scars
Tig uurtjes, 4 littekens, 2 zenuwslopende nachten en zakken met pijnstillers verder ben ik dan toch weer in het land der levenden...Soort van... Wat een mateloos irritante operatie en wat een gehannes met mijn lijf weer. Lopen als een oud vrouwtje, voorzichtiggggg gaan zitten en staan, niet hoesten, lachen of wat voor gekheid dan ook uithalen wat de buik zou kunnen belasten. Heb er nu al de schurft van. Niettemin is het me meegevallen, kwa pijn naderhand, niet kwa misselijkheid van de narcose en daarmee gepaarde andere ongemakken. Nu is het een kwestie van helen en bijkomen, en hopen dat die krengen van cystes niet meer terugkomen.
Poezebeest is inmiddels ook boven water, stond te krabben bij onderbuurman want had zich vergist in de deur O_o Hopeloos geval. Konden we na veel 5-en en 6-en ophalen in het asiel en ze was niet eens onder de indruk van haar "avontuur" ...
Ik meld me morgen weer lieverds, als ik meer boeiender zaken te melden heb.. Voor nu: Goodnight 20six, have a sweet one...
Missing....
Prettige thuiskomst...: deur van flat stond op kier en jongste poes is weg. Echt geweldig. En wicked heeft geen beltegoed. Nog geweldiger.
*zucht*
Kan ik er echt bij hebben nu....